در کجای کوچه گم شد، سکه جوانی ما.

روزگار سیاهی بود. مدام شب بود و وحشت و هراس.توی صحنه زندگی من، یکی بود، هیچکس نبود. اون یکی شما بودید، خانم!.زمین شما بودید و سقف هم. پارو شما بودید و ساحل هم، خانم!. شبها چشمهاتون سوسو میزد تا نتونم بگم تو هفت آسمون یه ستاره ندارم. روزها سایه بون، دست شما بود، خانم!. روزگار سیاهی بود. کوچیک بودن بزرگترهای روزگار. بزرگتر زیاد بود اما اونکه ((بزرگتری)) کرد شما بودید. شما خون خوردید. شما صبوری کردید و یاد دادید، خانم!. روزگار سیاهی بود.  بیابون بود و کویر. خنده هاتون اما، اون آبادی بود وسط بیابونها . اگر کویر بود و کویر بود و کویر. ادامه شال آبی رنگ شما، به دریا می رسید، خانم!. روزگار سیاهی بود. با شما رنگ گرفت. آبی شما بودید، سبز، نارنجی، سفید، شما بودید، سرخ هم، خانم!

 

گذشت اما خاطراتش موند.

 

هرجای این دنیا هستید باغتون آباد. زنده باشید. تولدتون مبارک، خانم!